
Στο σύγχρονο recruitment, η μεγαλύτερη απειλή δεν είναι η προφανώς αποτυχημένη πρόσληψη, αλλά η στρατηγική στασιμότητα. Αυτό που ονομάζουμε «Ο Επαρκής αλλά Αδρανής» εργαζόμενος.
Είναι το άτομο που καλύπτει τις βασικές απαιτήσεις, αλλά στερείται το όραμα και την εσωτερική παρακίνηση να προσφέρει το κάτι παραπάνω.
Ο υπάλληλος της «μέσης οδού» είναι επικίνδυνος ακριβώς επειδή δεν δίνει αφορμή για διορθωτικές κινήσεις:
Η παρουσία τέτοιων στελεχών λειτουργεί ως ένας αόρατος φρένο στην εξέλιξη:
Το συμπέρασμα: Η μετριότητα δεν καταστρέφει μια εταιρεία με έναν μεγάλο κρότο, αλλά με μια σταδιακή, αδιόρατη φθορά. Εγκλωβίζει τον οργανισμό σε μια «ζώνη ασφαλείας», όπου η ταχύτητα εξέλιξης θυσιάζεται στον βωμό της απλής συντήρησης. Η ανάπτυξη της εταιρείας δεν μπορεί να βασιστεί σε ανθρώπους που κάνουν τικ σε όλα τα κουτάκια, αλλά στο τέλος δεν φέρνουν αποτέλεσμα για την επιχείρηση.
Οι δυνατές ομάδες δεν χτίζονται με «ασφαλείς» επιλογές που απλώς γεμίζουν μια θέση. Χτίζονται με ανθρώπους που ανεβάζουν το επίπεδο, δεν αρκούνται στο να το συντηρούν.